• Κατάγματα ισχίου 

    Τα κατάγματα του ισχίου ( διατροχαντήρια και υποκεφαλικά ) αποτελούν την πιο συχνή αιτία εισαγωγής σε ορθοπαιδική κλινική , για ασθενείς πάνω απο τα 65 έτη.

    Τα κάταγμα ισχίου αφορούν τα κατάγματα του άνω τριτημορίου του μηριαίου οστού.Το είδος του κάταγματος εξαρτάται από τις δυνάμεις που ασκούνται στο οστό κατά την διάρκεια του ατυχήματος.Ανάλογη και του κατάγματος είναι και το είδος της χειρουργικής αντιμετώπισης αυτού.

    Αίτια

    Τα κατάγματα του ισχίου συνήθως προκύπτουν μετά από μια πτώση στο έδαφος ακόμη και χαμηλής βίας ή μετά από άμεση πλήξη στο ισχίο. Ορισμένες παθήσεις όπως η οστεοπόρωση, ο καρκίνος ή οι κακώσεις καταπόνησης μπορεί να αποδυναμώσουν το οστό και να κάνουν το ισχίο πιο επιρρεπές στο κάταγμα. Σε σοβαρές περιπτώσεις, είναι δυνατόν το ισχίο να σπάσει με τον ασθενή απλώς στέκεται και με το γόνατο σε έξω στροφή.

    Συμπτώματα

    Ο ασθενής με κάταγμα ισχίου θα έχει πόνο στο άνω έξω μέρος του μηρού ή στη βουβωνική χώρα. Υπάρχει σημαντική δυσφορία σε οποιαδήποτε απόπειρα να λυγίσει ή περιστροφής του ισχίου.

    Αν το οστό έχει αποδυναμωθεί από κάποια νόσο (όπως σε μεταστάσεις καρκίνου), ο ασθενής μπορεί να παρουσιάζει πόνο στη βουβωνική χώρα ή στον γλουτό για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα πριν από το κάταγμα. Η ανιοσοσκελία είναι εμφανής στις περισσότερες των περιπτώσεων. Συχνά το τραυματισμένο άκρο βρίσκεται σε έξω στροφή.

    Απεικονιστικός έλεγχος

    Η διάγνωση ενός κατάγματος του ισχίου γίνεται γενικά με μια απλή ακτινογραφία του ισχίου και του μηριαίου οστού.

    Σε ορισμένες περιπτώσεις,έαν το κάταγμα είναι ρωγμώδες μπορεί να εμφανιστεί στην ακτινογραφία μετα απ ένα δεκαήμερο απο την πτώση , οπ’οτε και γίνεται έλεγχος με αξονική τομογραφία της λεκάνης (CT) ή ακομη και μαγνητική τομογραφία (MRI).

    Μια μαγνητική τομογραφία μπορεί να εντοπίσει ένα κάταγμα ισχίου αλλιώς χαθεί σε απλή ακτινογραφία.

    Τύποι κατάγματος

    Σε γενικές γραμμές, υπάρχουν τρεις διαφορετικοί τύποι καταγμάτων του ισχίου. Ο τύπος του κατάγματος εξαρτάται από ποια ανατομική περιοχή του μηριαίου εμπλέκεται.

    Υποκεφαλικό κάταγμα

    Αυτά τα κατάγματα συμβαίνουν στο επίπεδο του αυχένα και της κεφαλής του μηριαίου οστού. Όντας ενδαρθρικά κατάγματα μπορεί να επηρεαστεί η αιμάτωση της κεφαλής και μετέπειτα νέκρωσή της.

    Αυτό συμβαίνει ακόμη κάτω από το οστό και τείνει να έχει καλύτερη αιμάτωση στα τεμάχια του κατάγματος.

    Διατροχαντήριο κάταγμα

    Αυτά τα κατάγματα συμβαίνουν μεταξύ του μείζωνος τροχαντήρα και του ελάσσωνος τροχαντήρα . Δεν επηρεάζεται η αιμάτωση της κεφαλής αλλά η κίνηση του ισχίου καθώτι τόσο ο ελασσωνας όσο και ο μείζωνας τροχαντήρας είναι σημεία πρόσφυσης διάφορων μυικών ομάδων.

    Υποτροχαντήριο κάταγμα

    Αυτό το κάταγμα συμβαίνει συνήθως κάτω από τον ελάσσονα τροχαντήρα, σε μια περιοχή που βρίσκεται μεταξύ του ελάσσονα τροχαντήρα και μια περιοχή περίπου 2 εκ κάτω από αυτόν.

    Σε σπάνιες περίπλοκες περιπτώσεις, η ποσότητα θραύσης του οστού μπορεί να περιλαμβάνει περισσότερες από μία από αυτές τις ζώνες. Αυτό λαμβάνεται υπόψη όταν εξετάζεται χειρουργική αποκατάσταση.

    Θεραπεία

    Η θεραπεία των καταγμάτων του ισχίου είναι 90% χειρουργική.Μόλις γίνει η διάγνωση του κατάγματος ισχίου,αξιολογείται και η γενική κατάσταση της υγείας του ασθενούς. Σε σπάνιες περιπτώσεις, η γενική κατάσταση της υγείας του ασθενούς μπορεί να είναι τόσο σοβαρή που να αποτρέψει την χειρουργική αντιμετώπιση των καταγμάτων του ισχίου.

    Οι περισσότεροι χειρουργοί συμφωνούν ότι όσο πιο γρήγορα γίνει το χειρουργείο τόσο πιο γρήγορα θα επέλθει η ανάρρωση του ασθενούς. Είναι, ωστόσο, σημαντικό να διασφαλιστεί η γενικότερη κατάσταση υγείας των ασθενών πριν από την επέμβαση. Αυτό μπορεί να σημαίνει “χάσιμο” χρόνου για να πραγματοποιηθούν εξετάσεις για το καρδιαγγειακό και άλλες διαγνωστικές εξετάσεις , αλλά πάντα προέχει η ασφάλεια του ασθενούς.

    Εκτιμάται επίσης και η προτύτερη κινητικότητα του ασθενούς , αναπηρία , κλινοστατισμός και άλλες καταστάσεις που αποτρέπουν τον ασθενή να βαδίσει .

    Τα μόνα κατάγματα που αρχικά δεν απαιτούν χειρουργική αντιμετώπιση ειναι τα σταθερά υποκεφαλικά , που όμως χρειάζονται συχνή παρακολούθηση γιατί συχνά παρεκτοπίζονται , οπότε και θα πρέπει να χειρουργηθούν.

    Όλοι οι ασθενείς λαμβάνουν αντιβιοτικά κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης και για τις 24-ώρες αργότερα.

    Οι εξετάσεις αίματος, ακτινογραφίες θώρακα, ηλεκτροκαρδιογράφημα, και δείγματα ούρων θα πρέπει να λαμβάνονται πριν από την επέμβαση. Πολλοί ηλικιωμένοι ασθενείς μπορεί να έχουν αδιάγνωστες μολύνσεις του ουροποιητικού συστήματος που θα μπορούσε να οδηγήσει σε λοίμωξη του ισχίου μετά από χειρουργική επέμβαση.

    Διάφορες χειρουργικές μεθοδοι και υλικά υπάρχουν ανάλογα με το είδος του κατάγματος.Ολες οι μεθοδοι πάντως έχουν σαν σκοπό την σταθεροποίηση του κατάγματος και την πρώιμη κινητοποίηση του ασθενούς.

    Μετά τη χειρουργική επέμβαση

    Οι ασθενείς μπορούν να φύγουν από το νοσοκομείο στο σπίτι τους ή σε μια μονάδα αποκατάστασης προκειμένου να βοηθηθούν ι στην επανάκτηση της βάδισης.

    Αποκατάσταση

    Οι ασθενείς συνήθως κάθονται στο κρεβάτι την ίδια μέρα του χειρουργείου με την βοήθεια του γιατρού ή του φυσικοθεραπευτή. Το επιτρεπόμενο βάρος που μπορεί να δεχθεί το άκρο μετά την χειρουργική αντιμετώπιση καθορίζεται απο τον γιατρό .

    Ο φυσιοθεραπευτής θα συνεργαστεί με τον ασθενή για να τον βοηθήσει να επανακτήσει τη δύναμη και την ικανότητα να περπατήσει. Αυτή η διαδικασία μπορεί να διαρκέσει έως και τρεις μήνες.

    Αντιπηκτική υποδόροια αγωγή συνήθως είναι απαραίτητη για ένα μήνα . Αντιβίωση συνήθως δίνεται γαι 4 – 5 ημέρες. Επίσης συνιστάται η χρήση ελαστικών καλτσών μεσαίας πίεσης για την αποφυγή φλεβορομβωσης.

    Ο ακτινολογικός μετεγχειρητικός έλεγχος συνήθως γίνεται σε διάστημα ενός και τριών μηνών απο το χειρουργείο

    Μετά από χειρουργική επέμβαση κατάγματος ισχίου, οι περισσότεροι ασθενείς θα ανακτήσουν μεγάλο μέρος, αν όχι το σύνολο, της κινητικότητας και της ανεξαρτησίας που είχαν πριν από τον τραυματισμό.


Ερώτηση - Σχόλια